Borelioza
Borelioza zwana jest też chorobą z Lyme lub krętkowicą kleszczową. Jest to zakaźna choroba, którą wywołują bakterie: Borrelia burgdorferi, Borrelia garinii, Borrelia afzelii, Borrelia Japonia. Najczęściej bakterie te przenoszone są na człowieka przez kleszcze, ale na boreliozę mogą także chorować niektóre zwierzęta takie jak psy, koty czy bydło.
Choroba z Lyme pierwszy raz została opisana w Stanach Zjednoczonych w miejscowości Lyme w stanie Connecticut w 1975 roku i stąd też jej nazwa. W Polsce pierwsze rozpoznania tej choroby pojawiły się dopiero pod koniec lat osiemdziesiątych XX wieku.
Objawy zachorowania na boreliozę mogą przybierać różnorodne formy i dlatego też mówi się, że choroba ta jest wielkim imitatorem. Najczęstszym objawem po ukąszeniu kleszcza jest pojawienie się rumienia. W przypadku jednak, gdy ukąszenie zostało niezauważone bądź takowy rumień nie wystąpił, podejrzenie choroby pojawia się dopiero w momencie wystąpienia wielu objawów pochodzących z różnych systemów, takich jak na przykład układ nerwowy, układ pokarmowy, układ szkieletowo-mięśniowy, rozrodczy, hormonalny bądź wydalniczy.
Borelioza może także mieć długotrwały odzew, nawet kilka lat od zakażenia. Często nierozpoznawalna i mylona z innymi chorobami, ponieważ jej różnorodne objawy są takie same jak w przypadku wielu innych chorób. Wystąpić mogą przewlekłe zapalenia skóry, stawów oraz inne objawy mogące świadczyć o innej chorobie.
Borelioza jest chorobą bakteryjną, a najczęstsze zachorowania odnotowuje się w okresie od maja do października. Właśnie w tym czasie ludzie częściej przebywają na przykład w lesie, a ogólnie mówiąc – w miejscach największych siedlisk kleszczy.
Wyróżnia się trzy stadia przebiegu chorobowego boreliozy ze względu na okres zakażenia. Pierwsze stadium – ok. 60-90 dni od ukłucia kleszcza – objawia się zmianami na skórze, najczęściej w postaci rumienia przewlekłego wędrującego. W drugim stadium rozwijają się zmiany skórne oraz występują ostre zmiany narządów z zajęciem stawów, serca, ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Trzecie stadium przewlekłej infekcji rozpoczyna się powyżej pierwszego roku od zakażenia i może trwać nawet do kilku lat. W tym okresie występują zmiany skórne przejawiające się w postaci przewlekłego zapalenia skóry oraz destrukcyjne zmiany zapalne stawów, a także przewlekłe zapalenia mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych.
Leczenie choroby polega przede wszystkim na leczeniu antybiotykami. Czas leczenia boreliozy jest uzależniony od postaci oraz długości trwania zakażenia. Ważne jest, aby podczas leczenia nie przerywać kuracji antybiotykowej nawet po ustąpieniu na przykład rumienia, gdyż mogą nastąpić nawroty w przypadku, gdy leczenie trwało zbyt krótko.
Najlepszym sposobem zmniejszenia ryzyka zakażenia boreliozą (choć nie zawsze w pełni skutecznym) jest zapobieganie zakażeniu. Przezorność i odrobina wyobraźni powinna towarzyszyć każdemu, kto wybiera się latem na wędrówki po lasach, łąkach i innych terenach, gdzie można spotkać kleszcze. Warto stosować środki, których zapach odstrasza kleszcze i inne owady zamieszkujące takowe tereny. Mogą to być np.: dimetyloftalan, dibutyloftalan lub dimetylotoluamid. Ważne jest również staranne oglądanie skóry. W przypadku stwierdzenia obecności kleszcza na skórze należy szybko usunąć go w całości pincetą lub sterylną igłą. Niewskazane jest smarowanie kleszcza tłuszczem, ponieważ nie przyspiesza to jego odpadnięcia, a może powodować u niego wymioty, co zwiększa ryzyko zakażenia.
Agnieszka Kasperczyk-Bac
Źródła:
www.wikipedia.pl
www.biomedical.pl
www.sluzbazdrowia.com.pl