Osteoporoza
Osteoporoza jest układową chorobą kośćca, cechującą się niską masą kostną oraz nieprawidłową budową mikroskopową kości. Ubytek masy kostnej powoduje osłabienie wytrzymałości szkieletu, co sprzyja powstawaniu złamań patologicznych (zwłaszcza szyjki kości udowej, kręgosłupa oraz dalszej nasady kości promieniowej).
Choroba występuje częściej u kobiet, szczególnie w początkowym okresie menopauzy oraz po ukończeniu 70. r. ż.
Podział
1.Osteoporoza pierwotna
- Młodzieńcza;
- Postmenopauzalana (występuje w drugiej dekadzie po menopauzie);
- Inwolucyjna (występuje po 70 r. ż).
2.Osteoporoza wtórna, będąca skutkiem:
- nowotworów kości;
- niewydolności nerek;
- endokrynopatii;
- stosowania niektórych leków (np. heparyna);
- przewlekłych chorób wątroby;
- długotrwałego unieruchomienia;
- zapaleń (np. RZS);
- działania innych czynników.
Rozpoznanie
Choroba przebiega wielokrotnie bez objawów klinicznych, a pierwszym sygnałem może być złamanie patologiczne.
Objawy
- Bóle (nasilające się podczas ruchów i promieniujące do jamy brzusznej i kończyn dolnych);
- osłabienie kończyn;
- przykurcze mięśni przykręgosłupowych;
- zmniejszenie wzrostu;
- kifoza kręgosłupa (wdowi garb);
- uwypuklenie brzucha;
- poprzeczne fałdy skórne tułowia;
- złamania patologiczne.
Badania diagnostyczne
- Densytometria (badanie gęstości mineralnej kości);
- Tomografia komputerowa;
- Ultrasonografia;
- Badania laboratoryjne;
- Biopsja kości.
Leczenie
- Zwiększenie podaży wapnia u kobiet przed menopauzą do 1000 mg, a w okresie menopauzalnym i po menopauzie do 1500 mg/dobę (mleko, ryby, nabiał, podawanie Calcium).
- Podawanie soli fluoru.
- Wyrównywanie zaburzeń poziomu estrogenów.
- Ćwiczenia rehabilitacyjne.
Anna Kuźniar
Źródło:
T. Gaździk, Ortopedia i traumatologia, Warszawa 2005.