Mięśniaki macicy
Mięśniaki macicy zaliczane są do nowotworów niezłośliwych. Rozwijają się z włókien mięśni gładkich. Występują u ok. 10-20% kobiet, najczęściej między 35-50 rokiem życia. Uważa się powszechnie, że mięśniaki częściej występują u kobiet niezamężnych, nieródek lub mało rodzących.
Przyczyna powstawania mięśniaków nie jest do tej pory jasna. Podkreśla się jedynie znaczenie estrogenów w patomechanizmie tego schorzenia. Najczęściej mięśniaki rozwijają się w trzonie macicy, rzadziej w szyjce macicy. Mogą być pojedyncze i mnogie, różnej wielkości.
Wyróżniamy 3 typy mięśniaków w zależności od umiejscowienia i kierunku wzrostu:
- mięśniaki śródścienne – zazwyczaj rosną jako guzy mnogie, nie zniekształcają narządu, są małe;
- mięśniaki podśluzówkowe – rosną pod błoną śluzową macicy, mogą być uszypułowane, co może prowadzić do skurczów macicy;
- mięśniaki podsurowicówkowe – rosną ponad powierzchnią macicy, prowadzą do zniekształcenia narządu, mogą tworzyć postacie uszypułowane.
Objawy (są uzależnione od umiejscowienia i wielkości mięśniaka):
- obfite, przedłużające się miesiączki;
- krwawienia międzymiesiączkowe;
- bóle (przy dużych);
- objawy ucisku tkanek i narządów sąsiednich.
U kobiet w młodszym wieku dodatkowymi objawami mogą być:
- niepłodność;
- poronienia, przedwczesne porody;
- nieprawidłowe położenie płodu.
Leczenie:
1. Leczenie hormonalne (przy bardzo małych).
2. Leczenie operacyjne:
- zabieg wykręcenia mięśniaka (rodzącego się);
- wyłuszczenie pojedynczych mięśniaków;
- usunięcie macicy.
Anna Kuźniar
Źródło:
W. Fijałkowski, R. Markowska, H. Michalczyk, L. Sadowska, Rehabilitacja w położnictwie i ginekologii, Wrocław 1998.