Rak szyjki macicy
Występuje najczęściej u kobiet między 20 a 30 rokiem życia. Jego rozwój jest bardziej dynamiczny niż raka trzonu macicy. Znacznie szybciej dochodzi do naciekania okolicznych tkanek i przerzutów. Na części pochwowej rozwija się pod postacią płaskiego owrzodzenia. Szerzy się drogami chłonnymi na przymacicze, zajmuje węzły chłonne biodrowe i podbrzuszne. W późniejszych okresach może zajmować pęcherz i odbytnicę, tworząc przetoki.
Do grupy wzmożonego ryzyka należą kobiety:
- chorujące wielokrotnie na stany zapalne dolnego odcinka narządów płciowych;
- wcześnie rozpoczynające życie seksualne;
- z nadżerkami, polipami szyjki macicy;
- narażone na mikrostresy.
Rozpoznanie:
- badanie ginekologiczne;
- USG;
- badanie cytologiczno-histopatologiczne z pobraniem wycinka.
Wyróżniamy 5 stopni klinicznych raka szyjki macicy:
0 stopień – ogranicza się do samego nabłonka, nie przekracza błony podstawowej;
I stopień – ogranicza się do samej szyjki macicy;
II stopień – zajmuje przymacicze, ale nie dochodzi do kości biodrowej;
III stopień – zajęte są całe przymacicza, aż do kości biodrowej;
IV stopień – zajęte są sąsiednie narządy, pęcherz moczowy lub odbytnica.
Objawy (zależą od okresu klinicznego); do najwcześniejszych należą:
- nietypowe krwawienia;
- kontaktowe krwawienia;
- upławy podbarwione krwią;
- bóle przy przejściu na inne narządy.
Leczenie (w zależności od stopnia klinicznego):
- stopień 0 – usunięcie macicy bez przydatków lub sama konizacja;
- stopień I – usunięcie macicy z przydatkami;
- stopień II i III – usunięcie macicy z przydatkami oraz naświetlania Rtg;
- stopień IV – leczenie objawowe.
Anna Kuźniar
Źródło:
W. Fijałkowski, R. Markowska, H. Michalczyk, L. Sadowska, Rehabilitacja w położnictwie i ginekologii, Wrocław 1998.