ADHD
Termin ADHD (z ang. Attention Deficit Hyperactivity Disorder) oznacza zespół nadpobudliwości psychoruchowej, określany również jako zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi lub zaburzenia hiperkinetyczne. Są to zaburzenia pojawiające się zazwyczaj w pierwszych pięciu latach życia. Charakteryzują się one brakiem wytrwałości w realizacji zadań, tendencją do przechodzenia od jednej aktywności do drugiej bez ukończenia żadnej z nich oraz słabo kontrolowaną nadmierną aktywnością. Uważa się, że ADHD występuje u 4-8% dzieci w wieku wczesnoszkolnym (6–9 lat), głównie u chłopców.
Przyczyny:
• podłoże genetyczne,
• uszkodzenie centralnego układu nerwowego,
• niedotlenienie w czasie porodu,
• przy innych zespołach objawowych np. u pacjentów z łamliwym chromosomem X.
Objawy:
1. Sfera ruchowa :
• niepokój ruchowy w zakresie dużej i małej motoryki,
• niemożność pozostawania w bezruchu przez nawet krótki czas,
• podrywanie się z miejsca,
• bezcelowe chodzenie,
• zwiększona szybkość i częsta zmienność ruchów (wrażenie ciągłego pośpiechu),
• bieganie,
• przymusowe wymachiwanie rękami,
• podskakiwanie,
• wzmożone drobne ruchy kończyn (machanie nogami, głośne deptanie, poruszanie palcami rąk, ciągłe zajmowanie się rzeczami, które leżą w zasięgu rąk lub nóg, kiwanie się na krześle itp.),
• bieganie bez celu.
2. Sfera poznawcza:
• trudności w skupieniu,
• brak wytrwałości w przypadku małego zainteresowania i niedostrzegania bezpośredniej korzyści z działania,
• pochopność,
• męczliwość w pracy intelektualnej i związana z tym nierównomierna wydajność,
• pobieżność myślenia,
• przerzucanie uwagi z obiektu na obiekt (udzielanie nieprawidłowych, nieprzemyślanych odpowiedzi na pytania lub nieprawidłowe rozwiązywanie zadań),
• trudności wizualno-motoryczne,
• trudności syntetyzowania w myśleniu,
• brak umiejętności planowania,
• u wielu dzieci z zaburzeniami koncentracji uwagi występują pewnego rodzaju zaburzenia mowy lub języka, do których należą:
• opóźnienie rozwoju mowy,
• kłopoty z artykulacją,
• problemy ze strukturą zdania,
• nieprawidłowe układanie dźwięków,
• trudności stanowi również pisemne wyrażanie myśli i słowa,
• pamięć krótkotrwała.
3. Sfera emocjonalna:
• nieopanowane reakcje emocjonalne,
• wzmożona ekspresja uczuć,
• zwiększona wrażliwość emocjonalna na bodźce otoczenia,
• wybuchy złości,
• impulsywność działania.
Często występujące cechy osobowości dziecka z zaburzeniami koncentracji uwagi:
• działanie impulsywne,
• chęć dominowania w grupie,
• niska samoocena,
• okresowo występująca depresja,
• niedojrzałe zachowanie,
• zaburzenia snu,
• wczesne budzenie się,
• trudności z zaśnięciem,
• niespokojny sen,
• wysoki poziom aktywności fizycznej,
• opóźniony rozwój społeczny,
• trudności w nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami.
Postępowanie:
1. Terapia behawioralna: polega na modyfikacji zachowań dziecka poprzez wygaszanie złych nawyków, a wzmacnianie dobrych. Jest to jedyna terapia, która daje skutki długoterminowe.
2. Nauczanie wyrównawcze: polega na wprowadzeniu dodatkowych zajęć, podczas których, dziecko nabywa pewnych nawyków pomocnych w uczestniczeniu w lekcjach. Ważne jest tutaj zaangażowanie rodziców.
3. Terapia mowy i języka: u niektórych dzieci nadpobudliwych psychoruchowo mogą występować zaburzenia mowy (takie jak jąkanie, problemy z artykulacją), dlatego w takich przypadkach niezbędna jest pomoc logopedy.
4. Terapia zajęciowa: kładzie przede wszystkim nacisk na prawidłowy rozwój motoryczny dziecka.
5. Kontrola dietetyczna: uważa się, że spożywanie takich produktów jak: kakao, środki konserwujące, barwniki, salicylany i cukier mogą dodatkowo wzmagać aktywność dziecka – jednak brak na ten temat dokładnych badań naukowych.
6. Leczenie farmakologiczne: w Polsce jest bardzo rzadko stosowane.
Anna Pomianek
Źródło:
http://pl.wikipedia.org/