ADHD
Termin ADHD (z ang. Attention Deficit Hyperactivity Disorder) oznacza zespół nadpobudliwości psychoruchowej, określany również jako zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi lub zaburzenia hiperkinetyczne. Są to zaburzenia pojawiające się zazwyczaj w pierwszych pięciu latach życia. Charakteryzują się one brakiem wytrwałości w realizacji zadań, tendencją do przechodzenia od jednej aktywności do drugiej bez ukończenia żadnej z nich oraz słabo kontrolowaną nadmierną aktywnością. Uważa się, że ADHD występuje u 4-8% dzieci w wieku wczesnoszkolnym (6?9 lat), głównie u chłopców.
Przyczyny:
? podłoże genetyczne,
? uszkodzenie centralnego układu nerwowego,
? niedotlenienie w czasie porodu,
? przy innych zespołach objawowych np. u pacjentów z łamliwym chromosomem X.
Objawy:
1. Sfera ruchowa :
? niepokój ruchowy w zakresie dużej i małej motoryki,
? niemożność pozostawania w bezruchu przez nawet krótki czas,
? podrywanie się z miejsca,
? bezcelowe chodzenie,
? zwiększona szybkość i częsta zmienność ruchów (wrażenie ciągłego pośpiechu),
? bieganie,
? przymusowe wymachiwanie rękami,
? podskakiwanie,
? wzmożone drobne ruchy kończyn (machanie nogami, głośne deptanie, poruszanie palcami rąk, ciągłe zajmowanie się rzeczami, które leżą w zasięgu rąk lub nóg, kiwanie się na krześle itp.),
? bieganie bez celu.
2. Sfera poznawcza:
? trudności w skupieniu,
? brak wytrwałości w przypadku małego zainteresowania i niedostrzegania bezpośredniej korzyści z działania,
? pochopność,
? męczliwość w pracy intelektualnej i związana z tym nierównomierna wydajność,
? pobieżność myślenia,
? przerzucanie uwagi z obiektu na obiekt (udzielanie nieprawidłowych, nieprzemyślanych odpowiedzi na pytania lub nieprawidłowe rozwiązywanie zadań),
? trudności wizualno-motoryczne,
? trudności syntetyzowania w myśleniu,
? brak umiejętności planowania,
? u wielu dzieci z zaburzeniami koncentracji uwagi występują pewnego rodzaju zaburzenia mowy lub języka, do których należą:
? opóźnienie rozwoju mowy,
? kłopoty z artykulacją,
? problemy ze strukturą zdania,
? nieprawidłowe układanie dźwięków,
? trudności stanowi również pisemne wyrażanie myśli i słowa,
? pamięć krótkotrwała.
3. Sfera emocjonalna:
? nieopanowane reakcje emocjonalne,
? wzmożona ekspresja uczuć,
? zwiększona wrażliwość emocjonalna na bodźce otoczenia,
? wybuchy złości,
? impulsywność działania.
Często występujące cechy osobowości dziecka z zaburzeniami koncentracji uwagi:
? działanie impulsywne,
? chęć dominowania w grupie,
? niska samoocena,
? okresowo występująca depresja,
? niedojrzałe zachowanie,
? zaburzenia snu,
? wczesne budzenie się,
? trudności z zaśnięciem,
? niespokojny sen,
? wysoki poziom aktywności fizycznej,
? opóźniony rozwój społeczny,
? trudności w nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami.
Postępowanie:
1. Terapia behawioralna: polega na modyfikacji zachowań dziecka poprzez wygaszanie złych nawyków, a wzmacnianie dobrych. Jest to jedyna terapia, która daje skutki długoterminowe.
2. Nauczanie wyrównawcze: polega na wprowadzeniu dodatkowych zajęć, podczas których, dziecko nabywa pewnych nawyków pomocnych w uczestniczeniu w lekcjach. Ważne jest tutaj zaangażowanie rodziców.
3. Terapia mowy i języka: u niektórych dzieci nadpobudliwych psychoruchowo mogą występować zaburzenia mowy (takie jak jąkanie, problemy z artykulacją), dlatego w takich przypadkach niezbędna jest pomoc logopedy.
4. Terapia zajęciowa: kładzie przede wszystkim nacisk na prawidłowy rozwój motoryczny dziecka.
5. Kontrola dietetyczna: uważa się, że spożywanie takich produktów jak: kakao, środki konserwujące, barwniki, salicylany i cukier mogą dodatkowo wzmagać aktywność dziecka ? jednak brak na ten temat dokładnych badań naukowych.
6. Leczenie farmakologiczne: w Polsce jest bardzo rzadko stosowane.
Anna Pomianek
Źródło:
http://pl.wikipedia.org/