Łuszczyca
Jest to jedna z najczęstszych chorób skóry o podłożu genetycznym, ale nie ustalonym typie dziedziczenia. Cechą charakterystyczną jest proliferacja naskórka, jednak czynnik wywołujący tę proliferację nie jest znany.
Rodzaje łuszczycy:
-
Łuszczyca pospolita
-
Łuszczyca krostkowa
-
Łuszczyca krostkowa uogólniona (von Zumbusha)
-
Łuszczyca kropelkowata
-
Łuszczyca odwrócona
-
Łuszczyca brodawkująca
-
Łuszczyca wysiękowa
-
Łuszczyca brudźcowa
-
Erytrodermia łuszczycowa (łuszczyca uogólniona ostrozapalna)
-
Łuszczyca owłosionej skóry głowy
-
Łuszczyca paznokci
Objawy łuszczycy pospolitej:
Charakterystyczne zmiany polegają na dobrze odgraniczonych wykwitach rumieniowo-złuszczających, wykazujących objaw tzw. świecy stearynowej (powierzchnia skóry staje się srebrzysta i błyszcząca jakby powleczona stearyną) i Auspitza ( drobne krwawienie jak przy zadrapaniu). Choroba atakuje najczęściej łokcie, kolana i skórę owłosionej głowy, ale zmiany mogą występować wszędzie. Wielkość wykwitów jest bardzo zróżnicowana. Poza tym istnieją różnice dotyczące aktywności procesu chorobowego, od ostrej, wysiewnej, drobnogrudkowej postaci do zmian utrzymujących się przez wiele miesięcy lub lat. Wyrazem aktywności choroby jest objaw Kobnera tj, linijne układanie się grudek łuszczycowych wzdłuż zadrapania skóry pojawiające się po 7-14 dniach.
Leczenie:
Przebieg łuszczycy jest bardzo rozmaity i w zasadzie nie daje się przewidzieć. Podstawowe leczenie polega na stosowaniu zewnętrznym cignoliny (ditranolu). Na owłosioną skórę głowy zaleca się preparaty dziegdziowe albo związki steroidowe w żelu lub roztworach. Można też stosować maści steroidowe z dodatkiem kwasu salicylowego. Obecnie jednak najbardziej godną polecenia jest fotochemioterapia polegająca na podaniu doustnym środka fitotoksycznego. Nawroty w tej metodzie są nieco rzadsze, a okresy remisji dłuższe niż przy stosowaniu innych terapii.
Anna Pomianek
Źródło:
W. Bruhl, R. Brzozowski (Red. ), Vademecum lekarz ogólnego, Warszawa 19990.