Mononukleoza zakaźna
Mononukleoza zakaźna występuje na całym świecie. Mogą również powstawać małe ogniska epidemiczne – rodzinne, szkolne czy w internatach. Występują one zwykle wiosną i jesienią. Na mononukleozę przeważnie chorują dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym (5-12 lat) oraz młodzież szkolna i akademicka. Niektórzy nazywają ją „choroba pocałunków” z uwagi na podejrzenie o ten sposób zakażenia.
Jest to choroba wywołana przez wirus Ebsteina-Barr (VEB). Wirus przenika do organizmu najprawdopodobniej przez śluzówkę nosa i gardła i po namnożeniu się w węzłach chłonnych dostaje się do krwioobiegu. Na skutek tego powiększeniu ulegają węzły chłonne, migdałki podniebienne, śledziona i wątroba.
Objawy:
• wysoka gorączka, utrzymująca się prze okres 7-14 dni,
• powiększenie węzłów chłonnych,
• zmiany zapalne jamy nosowo-gardłowej i migdałków,
• u dzieci występuje angina,
• wysypki skórne,
• zmiany ze strony serca i dróg oddechowych,
• objawy ze strony układu nerwowego.
Rozpoznanie mononukleozy stwierdza się na podstawie objawów klinicznych, zmian w składzie morfotycznym krwi i dodatniego odczynu serologicznego.
Leczenie:
Swoistego leczenia nie ma. Przy nadmiernym odczynie układu limfatycznego podaje się kortykosterydy.
Anna Pomianek
Źródło:
W. Bruhl, R. Brzozowski (Red. ), Vademecum lekarz ogólnego, Warszawa 1990.