Nietrzymanie moczu
Pojęciem tym określamy mimowolne, bezwiedne oddawanie moczu (lub jego wyciekanie). Nietrzymanie moczu jest nie tylko problemem zdrowotnym, lecz znacznie utrudnia także normalne funkcjonowanie w społeczeństwie. Ryzyko wystąpienia nietrzymania moczu jest dwukrotnie wyższe u kobiet niż u mężczyzn i wzrasta się wraz z wiekiem. Wśród przyczyn ntm upatruje się również: przebyte zabiegi operacyjne, zakażenia układu moczowo-płciowego, niektóre choroby (np. cukrzyca, choroby krążenia, przerost prostaty, alkoholizm) oraz przyjmowanie określonych środków farmakologicznych.
Wyróżniamy trzy typy nietrzymania moczu:
• Wysiłkowe nietrzymanie moczu – spowodowane jest najczęściej niewydolnością zwieracza i mięśni dna miednicy. Występuje głównie u kobiet porodzie i w okresie menopauzalnym oraz przy innych przewlekłych schorzeniach układu moczowo-płciowego. Do bezwiednego oddania moczu dochodzi w czasie wysiłku fizycznego, gwałtownych ruchów oraz przy napięciu mięśni spowodowanych np. kaszlem lub śmiechem. Wyciek moczu mogą też sprowokować czynniki zewnętrzne, np. szum płynącej wody. Jest to najczęściej spotykany typ nietrzymania moczu.
• Nietrzymanie moczu z parcia – przyczyną jest złe funkcjonowanie wypieracza. Dochodzi tu do mimowolnych skurczów pęcherza odczuwanych jako silne parcie, które prowadzi do niekontrolowanego oddania moczu (tzw. pęcherz nadreaktywny).
• Typ mieszany – występuje u ok. 30% pacjentów.
Leczenie:
W przypadku wysiłkowego nietrzymania moczu stosuje się środki farmakologiczne wywołujące wzrost napięcia zwieracza. Są to leki z grupy alfaadrenomimetycznych, o stosunkowo niskiej skuteczności i uciążliwych skutkach ubocznych (np. efedryna, midodryna, fenylopropanolamina). Nadreaktywny pęcherz leczony jest leczony oksybutyniną, tolterodyną, solifenacyną, daryfenacyną.
Inne metody leczenia:
• Ćwiczenia fizyczne – mają na celu wzmocnienie mięśni dna miednicy. Ich wzmocnienie wspomaga funkcjonowanie cewki i odbytu, zapobiegając wysiłkowemu mimowolnemu oddawaniu moczu. Stosowane są w nietrzymaniu moczu o słabym nasileniu, jako terapia wspomagająca leczenie, oraz w profilaktyce.
• Elektrostymulacja – stosuje się ją u pacjentów z opóźnioną reakcją nerwowo-mięśniową oraz słabo wyczuwalnym skurczem. Przy pomocy elektrostymulatora przesyła się bodźce elektryczne pobudzające do skurczu określone mięśnie lub grupy mięśni. Jest to szczególnie przydatne, gdy niewskazany lub niemożliwy jest wysiłek fizyczny (np. u pacjentów ciężko chorych). Istotną zaletą tych urządzeń jest także możliwość korzystania z nich w domu – pod opieką fizjoterapeuty lub samodzielnie.
• Biofeedback – jest to rodzaj interaktywnego ćwiczenia skurczów mięśni dna miednicy. Pacjent (metodę tę stosuje się zarówno w leczeniu kobiet, jak i mężczyzn), podłączony do specjalnej aparatury rejestrującej, może na bieżąco obserwować, jakie mięśnie i z jakim natężeniem są przez niego uruchamiane. Daje to ćwiczącym możliwość wyrabiania umiejętności świadomego i efektywnego stymulowania wybranych mięśni oraz rozpoznawania mechanizmów sterowania nimi, a terapeutom pełnego monitorowania przebiegu terapii.
• Leczenie operacyjne.
Anna Pomianek
Źródło:
www.pecherz.pl