Stwardnienie rozsiane (SM)
Jest to przewlekła choroba ośrodkowego układu nerwowego, charakteryzująca się rozsianymi ogniskami demielinizacji, powodującymi występowanie wieloogniskowych objawów klinicznych, z tendencją do ustępowania i nawrotów tych objawów. SM atakuje zazwyczaj osoby między 20 a 30 r. ż., choć pierwsze objawy mogą pojawić się już wcześniej.
Objawy i przebieg:
- są zróżnicowane i zależne od uszkodzenia określonej części układu nerwowego. W początkowej fazie choroby wyróżnimy trzy postacie SM:
? postać rdzeniowa (najczęstsza) ? występują tu niedowłady spastyczne, obejmujące kończyny dolne, a także zaburzenia czucia głębokiego i czynności moczowo-płciowych
? postać móżdżkowo-pniowa ? występują tu: ataksja, zaburzenia koordynacji ruchów oraz równowagi, adiadachokineza, drżenie zamiarowe, mowa skandowana oraz objawy oczne(oczopląs, zez, podwójne widzenie)
? postać mózgowa- charakteryzuje się niedowładami połowiczymi lub wiotkimi niedowładami kończyn pochodzenia ośrodkowego. Niedowładom tym mogą towarzyszyć zaburzenia psychiczne, objawy rzekomoopuszkowe, afazja lub napady drgawkowe.
Leczenie:
1. Okres ostry ? celem jest zapobieganie odleżynom i przykurczom oraz powikłaniom płucnym i pęcherzowym poprzez ćwiczenia bierne, częste zmiany pozycji oraz zastosowanie zaopatrzenia ortopedycznego
2. Okres remisji ? postępowanie zależy od postaci SM. Zaleca się ćwiczenia koordynacji i lokomocyjne, terapię zajęciową. Przeciwwskazany jest jednak nadmierny wysiłek fizyczny oraz przegrzewanie organizmu.
Anna Pomianek
Źródło:
J. Nowotny, Zarys rehabilitacji w dysfunkcjach narządu ruchu, Katowice 2000.