Wylew podpajęczynówkowy
Najczęstszymi przyczynami wylewu podpajęczynówkowego są: urazy, pęknięcie tętniaka, zaburzenia krzepliwości krwi, powikłania terapii oraz guzy. Tętniaki są najczęściej zlokalizowane w kole tętniczym mózgu lub jego głównych odgałęzieniach. Wielkość tętniaków może być rożna – od ziarniaka do dużego jabłka. Duże tętniaki uciskają zazwyczaj tkankę mózgową, powodując niedokrwienie.
Objawy:
• nagły ból głowy,
• wymioty,
• utrata przytomności,
• sztywność karku,
• mdłości,
• objaw Kerniga,
• ból okolicy krzyżowej,
• neurologiczne objawy ogniskowe.
Diagnostyka:
• badanie płynu mózgowo-rdzeniowego,
• tomografia komputerowa,
• arteriografia.
Leczenie:
Obfite krwawienie podpajęczynówkowe może prowadzić od nagłej śmierci. Jeśli zgon nie nastąpi, to chorzy przy dobrej pielęgnacji pozostają przy życiu. Jeżeli nie są zoperowani to ok. 30% ma powtórne krwawienie miedzy 6. a 10. dniem choroby. Śmiertelność w ciągu 5 lat po krwotoku wynosi u osób leczonych zachowawczo ok. 50%. Dlatego najpewniejsze jest leczenie operacyjne w pierwszych dniach choroby, Jeśli ciśnienie śródczaszkowe jest wzmożone zabieg odkłada się o 1-2 tygodni.
Anna Pomianek
Źródło:
W. Bruhl, R. Brzozowski (Red. ), Vademecum lekarza ogólnego, Warszawa 1990.