Wymioty
Wymioty powstają przy zwiotczałym trzonie żołądka i wpuście, który ulega przesunięciu ponad poziom rozworu przełykowego oraz przy silnym skurczu odźwiernika i zamknięciu głośni. Siłą wyrzucającą na zewnątrz treści żołądka są silne skurcze przepony i mięśni brzucha. Wymiotom często może towarzyszyć refleks dwunastniczo-żołądkowy, nadmierne ślinienie, zwolnienie lub późniejsze przyspieszenie tętna. Do rzadszych objawów należą natomiast wypróżnienie i rozwolnienie.
Przyczyny wymiotów:
• przejedzenie,
• zatrucia pokarmowe,
• choroba lokomocyjna,
• krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego (wymiociny fusowate),
• rozstrzenie przełyku (wymiociny śluzowe, niekwaśne),
• nadciśnienie śródczaszkowe (tzw. wymioty chlustające),
• u ciężarnych (tzw. wymioty niepowściągliwe),
• przy zapaleniu otrzewnej,
• przy niedrożności przewodu pokarmowego,
• po nadużyciu alkoholu, narkotykach,
• po spożyciu niektórych leków,
• przy ostrych nerwicach.
Postępowanie:
Kiedy wymioty są krótkotrwałe, zazwyczaj nie powodują poważnych skutków. Natomiast gdy trwają długo, a dodatkowo towarzyszą im biegunka lub zlewne poty, może dojść do odwodnienia organizmu i zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej. W takich sytuacjach należy uzupełniać płyny doustnie lub drogą dożylną.
Anna Pomianek
Źródło:
W. Bruhl, R. Brzozowski (Red. ), Vademecum lekarza ogólnego, Warszawa 1990.