Objawy:

? kołatanie serca,
? drżenie rąk,
? nudności,
? ciągłe czerwienienie się pod wpływem stresu,
? duszności,
? zawroty głowy,
? drętwienie palców lub nawet całych kończyn,
? pocenie się,
? napadowe stany osłabień / omdleń,
? objawy żołądkowo – jelitowe,
? ciągły lęk i niepokój, drażliwość.

Leczenie:
? psychoterapia,
? farmakoterapia.

Anna Pomianek

Źródło:

http://www.tipy.pl/artykul_2535,jak-leczyc-nerwice-wegetatywna.html

Objawy:

? obsesje ? irracjonalne myśli, które pojawiają się w świadomości automatycznie i powodują u pacjenta cierpienie oraz chęć uwolnienia się od nich. Myśli najczęściej dotyczą przemocy, religii czy seksualności jak również dążenia do porządku (czystości) i symetrii (układaniu przedmiotów w symetryczny sposób). Innymi często pojawiającymi się myślami są te odnoszące się do zdrowia i obaw przez zakażaniem się jakąś chorobą.
? kompulsje ? czynności które chory wykonuje w celu zapobiegnięcia jakiemuś wydarzeniu, które miało by się dokonać jeśli dana czynność nie zostanie wykonana.

Leczenie:

? leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki i benzodiazepiny,
? terapia psychologiczna lub autoterapia,
? w skrajnych przypadkach pomaga jedynie neurochirurgia.

Anna Pomianek

Źródło:
www. wikipedia.org

Możemy podejrzewać bulimię, gdy osoba:

? ma nawracające okresy żarłoczności,
? traci kontrolę nad swoim zachowaniem w czasie napadu żarłoczności,
? regularnie stosuje metody zapobiegające przyrostowi wagi ciała, takie jak: prowokowanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających i moczopędnych, ścisła dieta, głodówka lub bardzo wyczerpujące ćwiczenia fizyczne,
? ma minimum dwa napady żarłoczności w tygodniu (i stosuje po nich sposoby prowadzące do zmniejszenia wagi),
? przez co najmniej trzy miesiące, przesadnie skupia uwagę na swojej sylwetce i wadze.

Typy bulimii:

? przeczyszczający ? w którym po napadzie żarłoczności następuje prowokowanie wymiotów oraz używanie środków przeczyszczających,
? nieprzeczyszczający ? w którym po napadzie żarłoczności chorzy stosują ścisłą dietę (często głodówkę), bądź też wykonują dużo wyczerpujących ćwiczeń fizycznych (tzw. bulimia sportowa).

Objawy:

? niedobory pokarmowe,
? odwodnienie,
? zmęczenie,
? ospałość,
? zły nastrój,
? niepokój,
? zaparcia,
? bóle głowy,
? niedociśnienie tętnicze,
? zaburzenia równowagi elektrolitycznej,
? nieregularne miesiączki lub ich brak,
? sucha skóra,
? rany lub blizny na grzbietach dłoni,
? uszkodzenie szkliwa zębów,
? uszkodzenie naczynek krwionośnych w oczach,
? zapalenia ślinianek,
? awitaminoza,
? rozciągnięcie żołądka do znacznych rozmiarów,
? osłabienie serca, wątroby i układu pokarmowego,
? podrażnienie przełyku, zgaga, refluks,
? stany depresyjne,
? poczucie wstydu i upokorzenia,
? psychiczne uzależnienie od środków przeczyszczających i odwadniających.

Leczenie:

? farmakologiczne,
? psychoterapia.

Anna Pomianek

Źródło:
www. wikipedia.org

Przyczyny:
? genetyczne,
? urazy okołoporodowe,
? uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego,
? toksoplazmoza (wrodzona),
? dziecięce porażenie mózgowe,
? poważne infekcje i intensywne antybiotykoterapie w okresie niemowlęcym,
? alergie i osłabiony układ immunologiczny.

Objawy autyzmu wg Leo Kannera:
? autystyczna izolacja,
? przymus stałości otoczenia,
? niezdolność do interakcji społecznych,
? stereotypowe, powtarzające się czynności,
? zaburzenia mowy lub całkowity brak mowy,
? łatwość mechanicznego zapamiętywania.

Autyzm dziecięcy:
? nie gaworzy, nie wskazuje, nie wykonuje świadomych gestów po pierwszym roku życia,
? nie mówi ani jednego słowa w wieku 16 miesięcy,
? nie składa słów w pary w wieku 2 lat,
? nie reaguje na imię,
? traci zdolności językowe lub społeczne.

Inne objawy:
? słaby kontakt wzrokowy,
? nie potrafi się bawić zabawkami,
? nadmiernie porządkuje zabawki lub inne przedmioty,
? jest przywiązane do jednej zabawki lub przedmiotu,
? nie uśmiecha się,
? urojenia,
? omamy.

Leczenie:

W leczeniu stosuje się edukację specjalną, terapię behawioralną. Terapia powinna być dostosowana do indywidualnych potrzeb chorego.

Anna Pomianek

Źródło:
www. wikipedia.org

Przyczyny:

? nieprawidłowe relacje z osobami mającymi ważne znaczenie emocjonalne dla chorego,
? dążenie do wyidealizowanego modelu szczupłej sylwetki,
? zaprzeczanie własnej seksualności,
? lęk przed dorosłością,
? napięcia i sytuacje stresowe w rodzinie,
? zaburzone postrzeganie własnego ciała,
? nieakceptowanie własnej figury prowadzące do strachu przed utyciem,
? niskie poczucie własnej wartości i brak wiary w siebie,
? chęć zdobycia psychicznej kontroli nad swoim życiem.

Objawy:

? utrata miesiączki
? uczucie zimna,
? bóle brzucha,
? zaparcia,
? nudności i wymioty,
? sucha, łuszcząca się skóra pokryta meszkiem włosowym,
? zanik mięśni,
? zwolnione tętno,
? drażliwość,
? nastroje depresyjne (poczucie beznadziejności, niska samoocena),
? izolowanie się od otoczenia,
? bezsenność,
? zachowania obsesyjno ? kompulsywne, zwłaszcza w odniesieniu do jedzenia.

Leczenie:

? izolacja od środowiska rodzinnego,
? pomoc medyczna,
? psychoterapia.

Anna Pomianek

Źródło:
W. Bruhl, R. Brzozowski (Red. ), Vademecum lekarza ogólnego, Warszawa 1990.

Przyczyny:

? podłoże genetyczne,
? uszkodzenie centralnego układu nerwowego,
? niedotlenienie w czasie porodu,
? przy innych zespołach objawowych np. u pacjentów z łamliwym chromosomem X.

Objawy:

1. Sfera ruchowa :

? niepokój ruchowy w zakresie dużej i małej motoryki,
? niemożność pozostawania w bezruchu przez nawet krótki czas,
? podrywanie się z miejsca,
? bezcelowe chodzenie,
? zwiększona szybkość i częsta zmienność ruchów (wrażenie ciągłego pośpiechu),
? bieganie,
? przymusowe wymachiwanie rękami,
? podskakiwanie,
? wzmożone drobne ruchy kończyn (machanie nogami, głośne deptanie, poruszanie palcami rąk, ciągłe zajmowanie się rzeczami, które leżą w zasięgu rąk lub nóg, kiwanie się na krześle itp.),
? bieganie bez celu.

2. Sfera poznawcza:

? trudności w skupieniu,
? brak wytrwałości w przypadku małego zainteresowania i niedostrzegania bezpośredniej korzyści z działania,
? pochopność,
? męczliwość w pracy intelektualnej i związana z tym nierównomierna wydajność,
? pobieżność myślenia,
? przerzucanie uwagi z obiektu na obiekt (udzielanie nieprawidłowych, nieprzemyślanych odpowiedzi na pytania lub nieprawidłowe rozwiązywanie zadań),
? trudności wizualno-motoryczne,
? trudności syntetyzowania w myśleniu,
? brak umiejętności planowania,
? u wielu dzieci z zaburzeniami koncentracji uwagi występują pewnego rodzaju zaburzenia mowy lub języka, do których należą:
? opóźnienie rozwoju mowy,
? kłopoty z artykulacją,
? problemy ze strukturą zdania,
? nieprawidłowe układanie dźwięków,
? trudności stanowi również pisemne wyrażanie myśli i słowa,
? pamięć krótkotrwała.

3. Sfera emocjonalna:

? nieopanowane reakcje emocjonalne,
? wzmożona ekspresja uczuć,
? zwiększona wrażliwość emocjonalna na bodźce otoczenia,
? wybuchy złości,
? impulsywność działania.

Często występujące cechy osobowości dziecka z zaburzeniami koncentracji uwagi:

? działanie impulsywne,
? chęć dominowania w grupie,
? niska samoocena,
? okresowo występująca depresja,
? niedojrzałe zachowanie,
? zaburzenia snu,
? wczesne budzenie się,
? trudności z zaśnięciem,
? niespokojny sen,
? wysoki poziom aktywności fizycznej,
? opóźniony rozwój społeczny,
? trudności w nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami.

Postępowanie:

1. Terapia behawioralna: polega na modyfikacji zachowań dziecka poprzez wygaszanie złych nawyków, a wzmacnianie dobrych. Jest to jedyna terapia, która daje skutki długoterminowe.
2. Nauczanie wyrównawcze: polega na wprowadzeniu dodatkowych zajęć, podczas których, dziecko nabywa pewnych nawyków pomocnych w uczestniczeniu w lekcjach. Ważne jest tutaj zaangażowanie rodziców.
3. Terapia mowy i języka: u niektórych dzieci nadpobudliwych psychoruchowo mogą występować zaburzenia mowy (takie jak jąkanie, problemy z artykulacją), dlatego w takich przypadkach niezbędna jest pomoc logopedy.
4. Terapia zajęciowa: kładzie przede wszystkim nacisk na prawidłowy rozwój motoryczny dziecka.
5. Kontrola dietetyczna: uważa się, że spożywanie takich produktów jak: kakao, środki konserwujące, barwniki, salicylany i cukier mogą dodatkowo wzmagać aktywność dziecka ? jednak brak na ten temat dokładnych badań naukowych.
6. Leczenie farmakologiczne: w Polsce jest bardzo rzadko stosowane.

Anna Pomianek

Źródło:

http://pl.wikipedia.org/

? nerwica lękowa ? cechuje się ostrymi napadami lęku i przewlekle utrzymującym się stanem niepokoju;
? nerwica fobii ? cechuje się występowaniem nieracjonalnego leku wobec określonych przedmiotów, czego skutkiem jest pragnienie uniknięcia tych zjawisk;
? nerwica natręctw (obsesyjno-kompulsywna) ? charakterystyczne są dla niej obsesje, natrętne myśli, wyobrażenia, fantazje, wątpliwości oraz kompulsje ? powtarzane z poczuciem przymusu pewne działania, pozornie celowe, ale nie prowadzące do określonego końca;
? nerwica histeryczna ? cechuje się zaburzeniami, w których pacjent wykazuje zmianę lub utratę funkcji somatycznej lub psychicznej;
? nerwica depresyjna ? charakterystyczny jest tu przewlekły stan przygnębienia lub utraty zainteresowań;
? nerwica hipochondryczna ? cechuje się nierealistyczna interpretacją zwykłych objawów fizycznych jako nienormalnych, nadmierne zajmowanie się swym stanem zdrowia;
? nerwica neurasteniczna ? cechuje się poczuciem zmęczenia, wyczerpania, drażliwością, zaburzeniami snu i koncentracji uwagi;
? nerwica depersonalizacyjna ? cechuje się szczególnym poczuciem dziwności, oddalenia, obcości samego siebie, wątpliwościami o do własnej identyczności, normalności.

W leczeniu chorych na nerwice uwzględnia się rodzaj objawów oraz stopień i nasilenie. Podstawą leczenia jest psychoterapia indywidualna lub grupowa, obejmująca nie tylko pacjenta ale także rodzinę. Środki farmakologiczne są niekiedy stosowane, ale tylko dla określonych celów i w określonym czasie.

Anna Pomianek

Źródło:
W. Bruhl, R. Brzozowski (Red. ), Vademecum lekarza ogólnego, Warszawa 1990.

Wyróżniamy:

1.Ostry napad lęku ? występuje nagle, bez widocznej przyczyny. Ma charakter paniki, z wrażaniem zbliżającej się śmierci, obłędu, katastrofy, niepewności, nierealności świata i siebie. Towarzyszą temu: przyspieszona akcja serca, wzrost ciśnienia, hiperwentylacja, duszność, zawroty głowy, drętwienie dłoni, warg, uczucie ucisku w klatce piersiowej, osłabienie.

2. Przewlekły lęk ? przejawia się trwożnym oczekiwaniem, czujnością, objawami wzmożonego napięcia mięśniowego, nadpobudliwością. Towarzyszy temu: drżenie rąk, przyspieszona akcja serca, potliwość, suchość w jamie ustnej, wybuchowość, drażliwość, niecierpliwość, zaburzenia snu. Człowiek żyje w poczuciu, że stanie się coś złego z nim lub jego rodziną

Leczenie:
? psychoterapia indywidualna lub grupowa,
? środki farmakologiczne (uspokajające, przeciwdepresyjne).

Anna Pomianek

Źródło:
W. Bruhl, R. Brzozowski (Red. ), Vademecum lekarz ogólnego, Warszawa 1990.

• rola psychologiczna: odprężenie, obniżenie lęku;
• rola medyczna: wzmocnienie, zmniejszenie bólu, zapobieganie nudnościom i wymiotom podczas kołysania statku na morzu;
• rola społeczna: ułatwianie kontaktów, element obrzędów i praktyk religijnych.

Wszystko, co podawane jest w nadmiarze szkodzi. Zasada ta dotyczy również alkoholu. Alkoholizm to choroba powstająca wskutek nadużywania alkoholu. Często ci, których dotyczy ten problem, nie zdają sobie sprawy z powagi zagrożenia i twierdzą, że piją tylko dla przyjemności i w każdej chwili mogliby przestać.

Wbrew pozorom alkoholikiem może być nie tylko osoba upijająca się do nieprzytomności. Uzależnienie może objawiać się również jako skłonność do codziennego wypijania mniejszych porcji alkoholu.

Choroba ta dotyczy wszystkich grup wiekowych, zawodowych bez względu na płeć. Nałogowcem można nazwać człowieka, który odczuwa negatywne skutki na zdrowiu, wywołane spożywaniem etanolu. W powiązaniu z tym zaniedbywane są relacje z najbliższymi, pojawiają się trudności w życiu zawodowym. Największą trudność sprawia uznanie przez samego nałogowca, że jest uzależniony.

Dla rozpoznania alkoholizmu opracowano prosty, a przy tym dość skuteczny test o nazwie CAGE. Odpowiedź ?tak? na którekolwiek pytanie oznacza, że zagrożenie alkoholizmem jest realne.

TEST CAGE

1. Czy w Twoim życiu zdarzały się chwile, kiedy próbowałeś/aś ograniczyć picie?
2. Czy kiedykolwiek czułeś/aś złość, gdy ktoś krytykował Twoje picie?
3. Czy kiedykolwiek czułeś/aś wstyd z powodu swojego zachowania pod wpływem alkoholu?
4. Czy zdarzyło Ci się pić rano, na pusty żołądek?

Najczęściej nadużywają alkoholu ludzie borykający się z problemami, a to dlatego, że etanol daje poczucie ulgi, odpręża, redukuje napięcie, usuwa niepokój, osłabia poczucie winy, ośmiela, ułatwia kontakty z innymi. Jednak efekt jego działania jest krótkotrwały. Nie usuwa kłopotu, ale wywołuje chwilową poprawę samopoczucia. Alkohol ma ponadto działanie toksyczne. Wpływa negatywnie na wszystkie układy i narządy wewnętrzne. Jest wyjątkowo groźny dla rozwijającego się płodu matki-alkoholiczki. Nadużywanie alkoholu przez kobiety w ciąży grozi przedwczesnym porodem lub nawet poronieniem. U noworodków matek pijących podczas ciąży zaobserwowano osłabienie, zaburzenia snu, trudności w ssaniu, płaczliwość. Duże i częste ilości alkoholu w organizmie są niebezpieczne dla mózgu i wątroby. Może wówczas dojść do nieodwracalnego uszkodzenia tych organów oraz w konsekwencji do śmierci. Etanol ponadto powoduje impotencję i zmniejsza intensywność doznań seksualnych.

W rozwoju alkoholizmu można dostrzec 4 zasadnicze fazy:

1. Faza wstępna ? picie alkoholu w celu uzyskania ulgi, odprężenia, zobojętnienia na problemy. Granicą między pierwszą a drugą fazą jest pojawienie się luk pamięciowych.
2. Faza ostrzegawcza ? to coraz większa koncentracja na alkoholu, picie w ukryciu, organizowanie okazji do picia.
3. Faza krytyczna ? brak kontroli nad piciem, pojawienie się ataków agresji, przeplatanych wyrzutami sumienia, pojawienie się prób samobójczych, utrata pracy, problemy zdrowotne, poranne picie alkoholu.
4. Faza przewlekła ? niepodjęcie leczenia wiąże się z utratą pracy, poważnymi problemami zdrowotnymi, często nawet śmiercią.

Rady dla rodziny alkoholika:

Alkoholik sam powinien ponosić skutki picia, nie należy pomagać w problemach, szczególnie finansowych.
Osoba uzależniona musi poczuć, że stoi przed wyborem: życie normalne w kochającej rodzinie bez alkoholu albo życie w uwłaczających warunkach w samotności.
W wypadkach wątpliwości należy zgłosić się po poradę do ośrodka uzależnień lub poradni zdrowia psychicznego. Adres można uzyskać u lekarza rodzinnego.

Z badań prowadzonych na całym świecie wynika, że na depresję choruje ok. 17 % populacji. U połowy chorych na depresję choroba ta nie zostaje rozpoznana. Najczęściej chorują na nią ludzie między 35 a 55 rokiem życia. Okazuje się, że na depresję częściej zapadają kobiety. Depresja endogenna może być bardzo niebezpieczna, gdyż jak wynika z badań, ok. 15 % chorych odbiera sobie życie.

Wyróżniamy trzy zasadnicze odmiany depresji: psychogenna, endogenna i depresja towarzysząca niektórym chorobom somatycznym.

Depresja psychogenna wiąże się z trudnymi wydarzeniami życiowymi lub sytuacją społeczną. Jej przyczyną może być np.: śmierć bliskiej osoby, rozwód, porzucenie, strata materialna, degradacja zawodowa, utrata pracy. Człowiek reaguje wtedy głębokim przygnębieniem, które po jakimś czasie mija. Jeśli stan ten utrzyma się zbyt długo, niezbędna będzie pomoc specjalisty.

Depresja endogenna pojawia się bez widocznej przyczyny. Podejrzewa się, że może mieć podłoże genetyczne. Cechą depresji endogennej jest jej nawrotność.

Depresja wywołana niektórymi chorobami somatycznymi lub lekami stosowanymi podczas ich leczenia. Chorobami tymi mogą być: niedoczynność tarczycy, zaburzenia funkcjonowania nadnerczy i przysadki, zaburzenia w produkcji hormonów płciowych, choroby serca i wątroby. Leki natomiast mogą zakłócić neuroprzekaźnictwo.

Przyczyny depresji najczęściej tkwią w zaburzeniach społecznych, psychicznych i biochemicznych organizmu. Czynniki społeczne takie jak samotność, izolacja, brak oparcia w środowisku, brak akceptacji, powszechne potępienie, bezrobocie, kłopoty małżeńskie, groźba wojny, przemoc mogą być przyczyną depresji.

Do głównych przyczyn psychicznych należy utrata poczucia własnej wartości. Jest to nierozłącznie związane z kompleksami (dotyczącymi wyglądu, niedostatecznie dobre wyniki w nauce czy pracy, miejsce w hierarchii społecznej, niespełnianie oczekiwań środowiska). Inne przyczyny psychiczne to: patologiczne poczucie winy, negatywny obraz świata i innych ludzi, strach, fobie.

Czynniki biochemiczne związane są z prawidłowym działaniem neuroprzekaźników ? substancji umożliwiających komunikację między komórkami nerwowymi. Zaburzenia na tym polu mogą przyczynić się do pojawienia się depresji. Najważniejsze są trzy podstawowe neuroprzekaźniki: serotonina (kontroluje nastrój oraz stany świadomości, działa przeciwdepresyjnie), noradrenalina (pokrewna adrenaliny, wydzielana przez komórki nerwowe, popularnie nazywana hormonem walki i ucieczki) oraz dopamina (zaburzenia jej ilości prowadzić mogą do schizofrenii, choroby Parkinsona i depresji).

Leczenie depresji odbywa się zasadniczo na dwóch poziomach: na psychoterapii oraz terapii farmakologicznej.

Terapia oparta na rozmowie ze specjalistą (psychoterapia). Stosuje się tu sprawdzone metody budowania motywacji do działania i podnoszenia poczucia własnej wartości u pacjenta. W trakcie trwania psychoterapii pacjent opisuje swoje problemy i doświadczenia, natomiast psychoterapeuta (psycholog czy też lekarz psychiatra) przekazuje swoje uwagi dotyczące tematu. Dyskusja koncentruje się na problemach, myślach i emocjach pacjenta. Psychoterapeuta pomaga znaleźć rozwiązania (zadaje dodatkowo przemyślane pytania, pomaga w lepszym zrozumieniu samego siebie przez pacjenta). Istnieje kilka metod psychoterapii, w tym hipnoterapia.

Terapia farmakologiczna polegająca na podawaniu odpowiednich leków. Środki antydepresyjne wpływają na polepszenie nastroju poprzez usprawnienie w funkcjonowaniu neuroprzekaźników. Niestety, przyjmowanie tych leków wiąże się z pewnymi skutkami ubocznymi (suchość w ustach, zaparcia, problemy z oddawaniem moczu, pocenie się, pobudzenie lub spowolnienie reakcji, przyrost wagi, problemy seksualne). Jednak każdy lek ? nie tylko antydepresyjny ? może mieć działania niepożądane. Konsekwencje nieleczenia depresji są znacznie poważniejsze niż skutki uboczne stosowania leków, dlatego nie należy zniechęcać się do leczenia.

Dariusz Hryciuk

Źródło:
Encyklopedia Zdrowia Rodziny.