Objawy:

• ból o charakterze kolkowym (przerywany) w okolicy lędźwiowej, czasem promieniujący do pachwiny, warg sromowych lub jąder,
• nudności lub wymioty,
• krwiomocz,
• objawy ogólne: podwyższona temperatura ciała, osłabienie, uczucie rozbicia,
• zakażenie dróg moczowych (jako powikłanie kamicy).

Diagnostyka:

• RTG jamy brzusznej,
• urografia,
• USG jamy brzusznej,
• tomografia komputerowa.

Leczenie:

• leki przeciwbólowe i rozkurczowe,
• nawodnienie,
• leczenie operacyjne (chorzy z silnymi nawracającymi dolegliwościami, powikłaniami kamicy oraz dużymi złogami).

Anna Pomianek

Źródło:
K. Janicki, Domowy poradnik medyczny, Warszawa 2009.
www. wikipedia.org

Objawy:
• bóle podczas oddawania moczu,
• pobolewnia w czasie oddawani kału,
• niekiedy dreszcze i gorączka,
• prostata jest obrzęknięta i tkliwa,
• w moczu stwierdza się białkomocz, obecność białych i czerwonych krwinek oraz zwiększone ilości śluzu.

Leczenie:

• podawanie antybiotyków o szerokim spektrum działania oraz i leków wspomagających,
• stosowanie ciepłych nasiadówek przed snem np. w naparze z rumianku, kory dębu,
• unikanie wstrzymywania oddawania moczu,
• ubieranie ciepłej bielizny.

Anna Pomianek

Źródło:
K. Janicki, Domowy poradnik medyczny, Warszawa 2009.

Objawy:

• białkomocz,
• ciastowate, uogólnione obrzęki i przesięki,
• zaburzenia metabolizmu lipidów (hiperlipidemia, hipercholesterolemia),
• bladość powłok (wyraz nagromadzenia przesięków w tkance podskórnej),
• wzmożone pragnienie,
• niedożywienie i wyniszczenie,
• żółtaki powiek w przypadku ciężkiej hiperlipidemii,
• przełomy brzuszne spowodowane wodobrzuszem występują u niektórych chorych z ciężkim zespołem nerczycowym.

Powikłania:

1. Powikłania ostre
• obrzęk płuc i mózgu,
• zakażenia,
• ostra niewydolność nerek,
• choroba zakrzepowo-zatorowa,
• pseudoguz mózgu,
• zapalenie trzustki.

2. Powikłania przewlekłe

• zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej i metabolizmu kostnego,
• hipotyreoza,
• niedokrwistość,
• zaćma.

Leczenie:

• usunięcie wszelkich chorób i przyczyn, które powodują zespół nerczycowy,
• steroidoterapia,
• dieta bogatobiałkowa,
• leki moczopędne (np. furosemid).

Anna Pomianek

Źródło:
K. Janicki, Domowy poradnik medyczny, Warszawa 2009.

Objawy:

• drażliwość,
• pobudliwość lub senność,
• uczucie drętwienia i kurcze kończyn,
• postępujący brak łaknienia,
• niesmak w ustach,
• nudności, wymioty,
• biegunka,
• niedokrwistość,
• bóle głowy,
• zaburzenia rytmu serca,
• sucha, łuszcząca się skóra,
• wybroczyny,
• zapach amoniaku z ust,
• śpiączka.

Leczenie:

• leczenie zachowawcze – jest trudne i rzadko przynosi trwalszą poprawę,
• leczenie nerkozastępcze – czyli metody dializacyjne (hemodializa i dializa otrzewnowa) oraz w części przypadków zabieg przeszczepienia nerki.

Anna Pomianek

Źródło:
K. Janicki, Domowy poradnik medyczny, Warszawa 2009.

Wyróżniamy trzy typy nietrzymania moczu:

• Wysiłkowe nietrzymanie moczu – spowodowane jest najczęściej niewydolnością zwieracza i mięśni dna miednicy. Występuje głównie u kobiet porodzie i w okresie menopauzalnym oraz przy innych przewlekłych schorzeniach układu moczowo-płciowego. Do bezwiednego oddania moczu dochodzi w czasie wysiłku fizycznego, gwałtownych ruchów oraz przy napięciu mięśni spowodowanych np. kaszlem lub śmiechem. Wyciek moczu mogą też sprowokować czynniki zewnętrzne, np. szum płynącej wody. Jest to najczęściej spotykany typ nietrzymania moczu.

• Nietrzymanie moczu z parcia – przyczyną jest złe funkcjonowanie wypieracza. Dochodzi tu do mimowolnych skurczów pęcherza odczuwanych jako silne parcie, które prowadzi do niekontrolowanego oddania moczu (tzw. pęcherz nadreaktywny).

• Typ mieszany – występuje u ok. 30% pacjentów.

Leczenie:

W przypadku wysiłkowego nietrzymania moczu stosuje się środki farmakologiczne wywołujące wzrost napięcia zwieracza. Są to leki z grupy alfaadrenomimetycznych, o stosunkowo niskiej skuteczności i uciążliwych skutkach ubocznych (np. efedryna, midodryna, fenylopropanolamina). Nadreaktywny pęcherz leczony jest leczony oksybutyniną, tolterodyną, solifenacyną, daryfenacyną.

Inne metody leczenia:

• Ćwiczenia fizyczne – mają na celu wzmocnienie mięśni dna miednicy. Ich wzmocnienie wspomaga funkcjonowanie cewki i odbytu, zapobiegając wysiłkowemu mimowolnemu oddawaniu moczu. Stosowane są w nietrzymaniu moczu o słabym nasileniu, jako terapia wspomagająca leczenie, oraz w profilaktyce.

• Elektrostymulacja –  stosuje się ją u pacjentów z opóźnioną reakcją nerwowo-mięśniową oraz słabo wyczuwalnym skurczem. Przy pomocy elektrostymulatora przesyła się bodźce elektryczne pobudzające do skurczu określone mięśnie lub grupy mięśni. Jest to szczególnie przydatne, gdy niewskazany lub niemożliwy jest wysiłek fizyczny (np. u pacjentów ciężko chorych). Istotną zaletą tych urządzeń jest także możliwość korzystania z nich w domu – pod opieką fizjoterapeuty lub samodzielnie.

• Biofeedback – jest to rodzaj interaktywnego ćwiczenia skurczów mięśni dna miednicy. Pacjent (metodę tę stosuje się zarówno w leczeniu kobiet, jak i mężczyzn), podłączony do specjalnej aparatury rejestrującej, może na bieżąco obserwować, jakie mięśnie i z jakim natężeniem są przez niego uruchamiane. Daje to ćwiczącym możliwość wyrabiania umiejętności świadomego i efektywnego stymulowania wybranych mięśni oraz rozpoznawania mechanizmów sterowania nimi, a terapeutom pełnego monitorowania przebiegu terapii.

• Leczenie operacyjne.

Anna Pomianek

Źródło:
www.pecherz.pl

Małe torbiele nie wywołują żadnych dolegliwości, większe są przyczyną:
• bólów,
• krwiomoczu,
• wyczuwalnych guzów w okolicy lędźwiowej.

Diagnostyka:

• USG,
• tomografia komputerowa,
• urografia,
• pielografia,
• urotomografia,
• scyntygrafia.

Leczenie:

Małe torbiele nie wymagają leczenia. Chorych należy jednak obserwować i przynajmniej raz roku wykonać ultrasonografię nerek. Większe torbiele nakłuwa się przezskórnie i opróżnia z płynu. Torbiele wielokomorowe lub krwotoczne są wskazaniem do zabiegu chirurgicznego.

Anna Pomianek

Źródło:
W. Bruhl, R. Brzozowski (Red. ), Vademecum lekarza ogólnego, Warszawa 1990.

• częste oddawanie moczu,
• strumień moczu jest zwolniony i wąski,
• trudności w oddawaniu moczu,
• silne bóle w podbrzuszu,
• bezwiedne wyciekanie moczu kroplami,
• duże pragnienie,
• suchość w jamie ustnej ,
• wymioty,
• mocznica.

Diagnostyka:

• badanie per rectum,
• badanie histopatologiczne,
• badanie radiologiczne,
• scyntygrafia.

Leczenie:

• chemioterapia,
• radioterapia,
• operacja wycięcia gruczołu krokowego (gdy operacja nie jest możliwa podaje się choremu leki o działaniu hormonalnym w celu odróżnienia rozrostu komórek nowotworu).

Anna Pomianek

Źródło:
W. Bruhl, R. Brzozowski (Red. ), Vademecum lekarza ogólnego, Warszawa 1990.

http://pl.wikipedia.org

Ujście zewnętrzne cewki znajdować się może miedzy żołędzią a kroczem. W miejscu ubytku cewki znajduje się tkanka łączna włóknista, która skręca prącie ku dołowi. Ponadto brzuszna częśc napletka jest rozszczepiona i zwisa w postaci kaptura.

Leczenie polega na wykonaniu zabiegu chirurgicznego mającego na celu wyprostowanie prącia i odtworzenie brakującego odcinka cewki. Zabieg powinno się przeprowadzić między 2 a 3 r. ż.

Anna Pomianek

Źródło:
W. Bruhl, R. Brzozowski (Red. ), Vademecum lekarz ogólnego, Warszawa 1990.

• Upławy w zależności od przyczyny mogą być wodniste, białawe lub ropne; zostawiają ślady na bieliźnie.
• Świąd. U bardzo małych dzieci choroba często objawia się niepokojem.
• Silne zaczerwienienie w okolicy narządów płciowych.
• Ból przy oddawaniu moczu.

Postępowanie:

Aby móc zastosować skuteczne leczenie, lekarz musi najpierw ustalić przyczynę zapalenia.

• W zależności od przyczyny lekarz przepisze dziewczynce maść, którą trzeba starannie smarować zmienioną okolicę.
• Przed zastosowaniem maści usuwamy wydzielinę i stare resztki maści. W tym celu używamy najlepiej jednorazowych chusteczek myjących, aby nie dopuścić do rozprzestrzeniania się zakażenia.
• W razie nasilonego stanu zapalenia dziewczynka powinna mieć robione nasiadówki. Dopilnujmy, by w czasie nasiadówki dziecko nie bawiło się wodą.
• Zakładajmy dziecku bawełnianą bielizną, zmienianą co najmniej raz dziennie. Bieliznę pierzemy w temperaturze co najmniej 60C, aby usunąć z niej wszelkie drobnoustroje.

Anna Kuźniar

Źródło:
B. Brand-Horsting, Leksykon chorób wieku dziecięcego, Warszawa 2005.

• Pierwszym objawem choroby może być to, że dziecko ciągle łapie się za prącie i mówi, że boli go to miejsce.
• Żołądź i napletek są żywo czerwone i czasami lekko obrzęknięte.
• Niekiedy widać wydzielinę w okolicy napletka.
• Dziecko skarży się na bóle przy oddawaniu moczu.

Postępowanie:

• Pediatra przepisze dziecku maść, którą trzeba staranie wcierać w żołądź i napletek.
• Przed nałożeniem nowej maści usuńmy dokładnie całą wydzielinę i resztki starej maści. Najlepiej używajmy w tym celu jednorazowych chusteczek myjących, gdyż wydzielina ma charakter zapalny.
• Nasiadówki z dodatkiem rumianku wspomagają leczenie i łagodzą bóle. Trzeba przy tym uważać, by nie roznosić zarazków: pilnujmy, by dziecko nie bawiło się wodą, w której siedzi.
• Zakładaj dziecku bawełnianą bieliznę, zmienianą przynajmniej raz dziennie. Bieliznę pierzemy w temperaturze co najmniej 60C, aby usunąć z niej wszelkie drobnoustroje.

Anna Kuźniar

Źródło:
B. Brand-Horsting, Leksykon chorób wieku dziecięcego, Warszawa 2005.