Kłykciny umiejscawiają się nie tylko na zewnątrz narządów płciowych, ale też w środku (np. u kobiet – w pochwie i na szyjce macicy) oraz wokół odbytu. U mężczyzn – na żołędzi, w kroczu i wokół odbytu, a nawet wewnątrz cewki moczowej. Kłykciny są małe, wielkości ziaren ryżu, ale mogą się ze sobą zlewać, tworząc większe narośla.

Leczenie:

• koagulacja,
• zamrażanie ciekłym azotem,
• wycinanie laserem.

Usunięcie brodawek nie gwarantuje, że nie powrócą ponieważ kto raz zaraził się wirusem HPV, zostaje jego nosicielem do końca życia. Wirus Papilloma podejrzewany jest o wywoływanie raka szyjki macicy, dlatego kobiety, które miały kłykciny kończyste (zwłaszcza umiejscowione w szyjce macicy), po wyleczeniu muszą poddawać się cytologii co pół roku.

Anna Pomianek

Źródło:
www. wikipedia.org

Objawy:

• u mężczyzn: ropny wyciek z cewki moczowej, pieczenie i ból przy oddawaniu moczu,
• u kobiet: upławy, zaburzenie cyklu miesiączkowego.
• zakażenie rozszerza się na cały układ moczowo-płciowy (lub odbyt, gardło), czasem drogą naczyń krwionośnych.
• nieleczona rzeżączka prowadzi do stanów zapalnych, ropni, zapalenia jajowodów i w konsekwencji do bezpłodności, a także do zmian narządowych no. serca.

Leczenie:

• penicylina domięśniowo (1–2 dni), a także leku powstrzymującego wydalanie przez nerki i zwiększającego stężenie penicyliny we krwi,
• odradza się picie alkoholu, który sprzyja rozwojowi choroby.

Anna Pomianek

Źródło:
www. wikipedia.org

Nieleczona kiła prowadzi do uszkodzenia układu nerwowego i zaburzeń psychicznych, utraty wzroku, uszkodzenia układu krążenia, kości, stawów i narządów, a także może być przyczyną śmierci. W przebiegu ciąży kobiety chorej na kiłę dochodzi do wewnątrzmacicznego zakażenia płodu bakteriami znajdującymi się we krwi matki, co w konsekwencji może prowadzić do śmierci wewnątrzmacicznej płodu lub dziecko może urodzić się z poważnymi wadami rozwojowymi.

Objawy:

W przebiegu kiły wyróżnić można 4 stadia:

1. kiła pierwotna – bezbolesne owrzodzenie występujące w okolicach narządów płciowych, na języku, wargach lub innych częściach ciała (3 – 90 dni od zarażenia),
2. kiła wtórna – pojawia się zakaźna wysypka skórna w postaci plamek i grudek występująca głównie na dłoniach i stopach, gorączka, bóle głowy i gardła, zapalenie opon mózgowych, utrata włosów, powiększenie węzłów chłonnych, utrata wagi (3 – 6 tygodni po wystąpieniu owrzodzenia pierwotnego),
3. kiła utajona – brak objawów (ok. 1 rok od zarażenia),
4. kiła późna – występują zmiany wielonarządowe (nawet do 30 lat od zarażenia).

Diagnostyka:

• testy serologiczne np. VDRL i USR.

Leczenie:

• antybiotyki (penicylina). Dawkowanie i długość leczenia zależy od stadium choroby. Przy odpowiedniej terapii możliwe jest wyleczenie we wszystkich stadiach choroby, chociaż cofnięcie zmian już spowodowanych przez nią (w późnych stadiach) nie jest już możliwe.

Anna Pomianek

Źródło:

http://www.wenerologia.info/art/wen_art007.html

www. wikipedia.org

Drogi zakażenia:

• kontakt zakażonej krwi z krwią lub błoną śluzową osoby niezakażonej, (używanie tej samej igły, niewysterylizowanych narzędzi dentystycznych itp.),
• kontakt seksualny (sperma, preejakulat, śluz szyjkowy), dotyczy także kontaktów oralnych,
• przeniesienie z matki na dziecko (np. podczas komplikacji porodowych).

Etapy rozwoju AIDS:

• wniknięcie wirusa do krwioobiegu;
• okres inkubacji trwający 4 do 6 tygodni;
• okres ostrych objawów zakażenia podobnych do grypy, może wystąpić wysypka, zmiany w śluzówce jamy ustnej;
• faza utajenia trwająca od kilku miesięcy do kilku lat;
• etap objawów klinicznych: powiększenie węzłów chłonnych, męczliwość, nocne poty; występują choroby dotykające również ludzi niezakażonych, ale trudniej i dłużej przebiegają,
• pełnoobjawowa choroba, następują zakażenia, które dla organizmu z uszkodzonym przez AIDS układem immunologicznym mają bardzo ciężki przebieg i zagrażają życiu; pojawiają się: nawracające zapalenia płuc, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu, nowotwory, demencja.

Leczenie:

Do tej pory nie wynaleziono skutecznego leku pozwalającego wyleczyć AIDS. Opracowano jedynie preparaty utrudniające rozmnażanie się wirusa HIV i wnikanie do komórek. Obecnie najczęściej stosowaną terapią jest podawanie choremu leków hamujących różne etapy rozwoju wirusa. Jednak jest to związane z licznymi efektami ubocznymi np. wymiotmi, biegunką, anemią, zapaleniem wątroby.

Anna Pomianek

Źródło:

http://pl.wikipedia.org/

http://www.choroby.senior.pl/

Do zakażenia wirusem HIV dochodzi w przypadku kontaktów seksualnych z nosicielem. HIV przenoszony bywa również z krwią, np. podczas zabiegów medycznych lub w sytuacjach, gdy zakażona krew dostanie się do spojówki, śluzówki lub przez uszkodzoną skórę. Bardzo niebezpieczne jest też używanie tego samego sprzętu do wstrzykiwania środków odurzających. Matka, która jest nosicielką wirusa, może zakazić dziecko podczas karmienia piersią.

W celu uniknięcia zakażenia i ograniczenia rozprzestrzeniania się HIV niezbędne jest poznanie dróg jego szerzenia się. Profilaktyka przed AIDS obejmuje pozostanie we wzajemnie wiernym związku z jednym partnerem i wykluczenie przypadkowych kontaktów seksualnych. Osoby, które podejrzewają u siebie możliwość nosicielstwa wirusa HIV, powinny zrezygnować z oddawania krwi. Personel medyczny powinien dbać, by po każdym zabiegu chirurgicznym dokładnie dezynfekowano sprzęt.

Wirus HIV rozwija się bardzo podstępnie. W pierwszym okresie po wniknięciu do organizmu nie wywołuje odczuwalnych objawów. W tym czasie mnoży się w dużych ilościach i może przechodzić na inne osoby. Odcinek czasu między wniknięciem wirusa do organizmu a pojawieniem się pierwszych przeciwciał to tzw. okienko serologiczne, które trwa ok. 3 miesiące. Nosiciel wówczas nie jest świadomy występowania u siebie wirusa, a badania na jego obecność wypadają negatywnie.

Objawy pojawiają się, gdy organizm przystąpi do walki z HIV. Występują wtedy bóle głowy, mięśni, powiększenie węzłów chłonnych. Często dolegliwości te mylone są ze stanem grypowym. Okres ten może trwać od 2-12 tygodni. Wtedy mamy do czynienia z najbardziej intensywnym mnożeniem się wirusa. Kolejny etap to trwający od roku do 14 lat bezobjawowy czas niszczenia przez wirus limfocytów CD4+. Stadium zachorowania na AIDS rozpoczyna się wtedy, gdy układ odpornościowy jest już tak słaby, że nie jest w stanie walczyć z infekcjami. Osoba zakażona zapada wtedy na różne choroby, łącznie z nowotworami.

Istnienie w organizmie wirusa HIV wykrywa się za pomocą testów na obecność przeciwciał anty-HIV. Można je wykryć dopiero po sześciu tygodniach od zakażenia. W Polsce badania te wykonuje się anonimowo, a wyniki objęte są tajemnicą lekarską. Krew może być pobrana w każdej placówce służby zdrowia i przesłana do laboratorium. Badanie powinno być poprzedzone konsultacją z lekarzem.

W celu stwierdzenia obecności przeciwciał anty-HIV używa się testu ELISA, zwanego metodą immunoenzymatyczną. Do wykrywania przeciwciał stosuje się też tzw. Test Western Blot. Służy on do potwierdzenia wyniku uzyskanego poprzednią metodą.

Niektóre grupy zawodowe (lekarze, pracownicy służb ratowniczych, policjanci, pracownicy zakładów karnych) są szczególnie narażone na kontakt z wirusem HIV. W takich sytuacjach mamy do czynienia z możliwością ekspozycji, czyli ryzykiem kontaktu z materiałem zakaźnym. Przedstawiciele tych zawodów powinni przestrzegać zasad profilaktyki zapobiegawczej. W przypadku, gdy zaistniało niebezpieczeństwo zakażenia, należy rozpocząć zapobiegawcze leczenie farmakologiczne. Leki należy podać jak najszybciej, najlepiej w ciągu pierwszej godziny. Pełna terapia trwa 4 tygodnie. Po 14 dniach od momentu przyjęcia leków trzeba wykonać morfologię krwi. Po zakończeniu terapii niezbędne jest wykonanie testów na obecność przeciwciał anty-HIV.

Dariusz Hryciuk

Źródło:
Encyklopedia Zdrowia Rodziny.