Objawy:

• brak apetytu,
• uczucie niewygody,
• złe samopoczucie,
• zmęczenie,
• zawroty i bóle głowy,
• nudności,
• suchość w ustach lub ślinotok,
• nadmierne poty,
• wymioty.

Rady dla osób cierpiących na chorobę lokomocyjną:

• siadać przodem do kierunku jazdy,
• wybierać miejsce w środkowej części pojazdu z dala od kół,
• w samolocie usiąść w fotelu umiejscowionym nad skrzydłem, najlepiej od strony okna,
• przed wyjazdem zjeść lekki posiłek i nie pić napojów gazowanych;
• w czasie jazdy patrzeć na horyzont,
• jeśli jest taka możliwość, wybrać pozycję półleżącą, ze stabilnym podparciem głowy,
• wietrzyć pojazd, a także robić krótkie odpoczynki na świeżym powietrzu,
• wypocząć przed podróżą,
• kiedy wystąpią mdłości, zamknąć oczy i głęboko oddychać, odsunąć szybę i zaczerpnąć świeżego powietrza;
• zaopatrzyć się w woreczki foliowe – na wypadek wystąpienia wymiotów.

Zapobieganie:

• Aviomarin – jest dostępny w postaci tabletek albo gumy do żucia. Należy zażyć 1 – 2 tabletki na 30 min. przed podróżą. Lek ten powoduje skutki uboczne w postaci senności. Nie można go stosować u kobiet w I trymestrze ciąży i u dzieci poniżej 2 roku życia, ani podczas prowadzenia pojazdów. Stosując ten lek nie można pić alkoholu.
• Avioplant, Lokomotiv, Zingerek – środki pochodzenia roślinnego, zawierające sproszkowane kłącze imbiru.

Anna Pomianek

Źródło:
www. wikipedia.org

Ostra choroba popromienna

Objawy ostrej choroby popromiennej występują w kilka do kilkudziesięciu godzin po napromieniowaniu. Im krótszy okres utajenia, tym cięższy przebieg choroby. Wyróżniamy następujące postacie ostrej choroby popromiennej:

1. Postać subkliniczna – objawy: ogólne osłabienie, zmniejszenie ilości limfocytów we krwi obwodowej (limfopenia). Śmiertelność u człowieka: 0%.

2. Postać hematologiczna – objawy: ogólne osłabienie, zmniejszenie ilości limfocytów we krwi obwodowej (limfopenia), niedokrwistość, obniżenie odporności ustroju, niekiedy skaza krwotoczna. Śmiertelność u człowieka: do 25% chorych.

3. Postać jelitowa – objawy: krwawe biegunki, skaza krwotoczna oraz zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej z obrzękami. Śmiertelność u człowieka: 50–100% chorych.

4. Postać mózgowa – objawy: drgawki, utrata przytomności wkrótce po napromieniowaniu. Śmiertelność: 100% napromienionych.

5. Postać enzymatyczna – objawy: utrata przytomności, natychmiastowa śmierć.

Przewlekła choroba popromienna

Terminem tym określa się odległe skutki jednorazowego napromieniowania, bądź skutki będące efektem długotrwałego narażenia na powtarzające się dawki promieniowania. Ujawniają się one po kilku, kilkunastu latach. Do głównych jej skutków należą:

• nowotwory złośliwe (zwłaszcza białaczki i chłoniaki oraz nowotwory tarczycy, układu kostnego, a także glejaki),
• przyspieszone starzenie się i skrócenie życia,
• bezpłodność (zwykle przemijająca),
• uszkodzenia genomu komórek płciowych (wady wrodzone u potomstwa),
• zaburzenia hormonalne,
• zaćma.

Anna Pomianek

Źródło:

http://pl.wikipedia.org/

Jak najlepiej mierzyć temperaturę?

Obecnie do pomiaru temperatury można używać różnych termometrów.

1. Termometr elektroniczny (cyfrowy)

• termometr nie łamie się, jest wodoodporny;

• pomiar następuje stosunkowo szybko;

• pod koniec pomiaru słyszalny jest sygnał dźwiękowy;

• niewysoka cena;

• można go używać też jako termometru kąpielowego.

2. Termometr rtęciowy

• jest bardzo tani;

• obudowa szklana nie jest trwała, może się stłuc;

• w razie stłuczenia termometru uwalnia się trująca rtęć;

• pomiar trwa stosunkowo długo.

3. Termometr uszny lub czołowy

• pomiar trwa bardzo krótko;

• nie trzeba rozbierać dziecka ani przytrzymywać go na czas pomiaru;

• termometry tego rodzaju są drogie;

• wyniki mogą być bardzo niedokładne.

Jak często mierzyć temperaturę?

Nie ma tu jednoznacznych kryteriów. Należy brać pod uwagę wiele czynników. Po pierwsze, na ile potrafimy ocenić temperaturę ciała dziecka na podstawie ciepłoty skóry. Ważnym warunkiem przy takiej ocenie jest to, by nasze ręce były ciepłe. Nie sprawdzajmy temperatury dotykając jedynie czoła, ale również pleców między łopatkami. Jeśli nie jesteśmy pewni, zmierzmy temperaturę termometrem.

Innym czynnikiem jest reakcja dziecka. Jeśli podczas mierzenia temperatury dziecko bardzo się denerwuje, ograniczmy mierzenie temperatury do minimum. Poza tym ważne jest, by sprawdzać temperaturę ciała również w nocy, dlatego powinniśmy nastawić sobie w nocy budzik, by skontrolować temperaturę.

Objawy:

• gorąca skóra;

• błyszczące oczy;

• zaczerwienione policzki lub cała twarz;

• brak apetytu, duże pragnienie;

• brak aktywności, zmęczenie.

Postępowanie:

Aby wyjaśnić przyczynę gorączki, dziecko powinno być zbadane przez lekarza, który w razie potrzeby wdroży odpowiednie leczenie. Dziecku można ulżyć w następujący sposób:

• Podawajmy mu dużo chłodnych napojów (najpierw niegazowaną wodę mineralną lub niesłodzoną herbatę; jeśli dziecko nie będzie chciało pić, to podawajmy wodę z sokiem lub słodki napój niegazowany).

• Nawet jeśli dziecko nie ma apetytu, podawajmy mu regularne jedzenie. Podwyższona temperatura zwiększa zużycie kalorii. Próbujmy więc podawać dziecku małe porcje.

• Ubierajmy dziecko lekko i okrywajmy je lekko, jednak tak, by nie było mu zimno.

• Często zmieniajmy przepocone ubrania, by uniknąć nieprzyjemnego zapachu na skórze dziecka.

• Zorganizujmy dziecku spokojne zajęcie, np. rysowanie, czytanie, słuchanie kaset.

Jak obniżyć temperaturę?

Ponieważ podwyższona temperatura ciała odgrywa ważną rolę w obronności organizmu, dlatego gorączkę należy obniżać dopiero od pewnej wysokości. Lekarz pediatra przepisze dziecku lek przeciwgorączkowy w czopkach lub syropie (np. paracetamol czy ibuprofen). W godzinę po podaniu leku należy skontrolować temperaturę ciała, by ocenić działanie leku. Poza podawaniem leków gorączkę można tez obniżyć stosując zimne okłady.

Anna Kuźniar

Źródło:

Brand-Horsting B., Leksykon chorób wieku dziecięcego, Warszawa 2005.

Starzenie się człowieka powoduje obniżenie wydzielania się hormonów. Zmniejszenie produkcji hormonów płciowych u kobiet w wieku 40-45 lat rozpoczyna stan zwany menopauzą. Dochodzi wówczas do licznych zmian w organizmie. Zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn dochodzi do zaburzeń funkcjonowania gruczołu tarczowego. Często pojawia się jego nadczynność lub niedoczynność. W układzie pokarmowym zmniejsza się stopień wchłaniania m.in. witaminy D3 (organizm osoby starszej nie syntetyzuje jej w wystarczającym stopniu). Zmiany te prowadzą do demineralizacji tkanki kostnej, co osłabia kości i jest przyczyną częstych złamań. Stan taki nazywa się osteoporozą. Istnieje wiele typów tego schorzenia. Najpowszechniej osteoporoza występuje w powiązaniu z obniżeniem produkcji estrogenów. Choroba ta dotyka kobiety po okresie menopauzy. U mężczyzn do jej rozwoju dochodzi około 75 roku życia i jest to w niewielkim stopniu związane z gospodarką hormonalną. W układzie hormonalnym mężczyzny ma miejsce jedynie spadek produkcji testosteronu. Nie dochodzi do zatrzymania tworzenia się komórek rozrodczych. Plemniki są produkowane przez całe życie, choć z wiekiem spada ich liczba i zdolność do zapłodnienia komórki jajowej.

Najpowszechniejszym przejawem starzenia się jest pogarszający się wzrok. Wraz z wiekiem dochodzi do zmniejszenia się elastyczności soczewki i zaburzeń w jej funkcjonowaniu. Wywołuje to problemy z prawidłowym skupianiem promieni świetlnych na siatkówce oka. Rezultatem tego są zaburzenia ostrości widzenia, szczególnie z bliskiej odległości. Osoby w podeszłym wieku mają problemy z czytaniem drobnego tekstu, a także z widzeniem szczegółów obserwowanego przedmiotu. Źrenice oraz soczewki stają się mniej elastyczne, a przez to wolniej i gorzej reagują na zmiany natężenia światła. W oku osoby starszej zachodzą też zmiany zwyrodnieniowe dotyczące soczewki. Zaczynają się w niej gromadzić fragmenty białkowe, które doprowadzają do zmętnienia soczewki. Stan ten nazywa się zaćmą. Z czasem uniemożliwia on prawidłowe widzenie i prowadzi do całkowitej ślepoty. Wraz z wiekiem zmniejsza się produkcja łez, stąd ludzie starsi są bardziej narażeni na infekcje w obrębie gałek ocznych.

Starzenie się prowadzi również do zmian w układzie nerwowym. Dotyczą one zjawisk anatomicznych (strukturalnych), jak i czynnościowych. Zmniejszeniu ulega produkcja neuroprzekaźników służących do porozumiewania się między komórkami nerwowymi. Dochodzi też do zaburzeń funkcji poznawczych, objawiających się przede wszystkim kłopotami z pamięcią długo- i krótkotrwałą. Osoby starsze miewają problemy z wysławianiem się i wyrażaniem emocji. Z wiekiem zmniejsza się ponadto umiejętność koncentracji i rozwiązywania problemów.

Zaburzenia związane z procesem starzenia się dotykają też narządu słuchu. Przejawia się to w upośledzeniu słyszenia tonów o wysokiej częstotliwości, przez co osoby starsze mają problemy w słyszeniu i rozumieniu mowy. Dodatkowo pojawiają się szumy w uszach, które z wiekiem nasilają się. W przypadku szczególnych trudności zaleca się stosowanie aparatów słuchowych. Zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego dotyczą również układu utrzymania równowagi. Powoduje to zwiększoną skłonność do upadków i urazów.

Stopień zmian w układzie nerwowym nie jest jednakowy u wszystkich. W ostatnich publikacjach naukowych opisano dowody na to, że regularny wysiłek intelektualny, np. czytanie książek, zmniejsza ryzyko wystąpienia zmian psychicznych i różnego rodzaju schorzeń neurologicznych związanych w wiekiem.

Dariusz Hryciuk