• zaburzenia układu nerwowego;
• zaburzenia czynności hormonalnej;
• zmiany zapalne narządu rodnego.

Objawy:

• depresja;
• uczucie pełności;
• senność;
• nudności;
• zaburzenia krążenia (zastoje w kończynach dolnych).

Leczenie:

Celem terapii jest uzyskanie silnego przekrwienia narządów miednicy mniejszej oraz wywołanie krążenia miesiączkowego. Stosuje się:

• ćwiczenia czynne dynamiczne mięśni brzucha, pośladków;
• ćwiczenia izometryczne mięśni krocza i dna miednicy;
• ćwiczenia wstrząsania i wibracji miednicy mniejszej;
• masaż brzucha i okolicy krzyżowej.

Ćwiczenia można wspomagać zabiegami fizykalnymi, takimi jak:

• terapuls;
• diatermia krótkofalowa;
• lampa Sollux, UV.

Anna Kuźniar

Źródło:
W. Fijałkowski, R. Markowska, H. Michalczyk, L. Sadowska, Rehabilitacja w położnictwie i ginekologii, Wrocław 1998.

Etiologia

W tym okresie stwierdza się nadmiar estrogenów, które powodują zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej z zatrzymaniem sodu w ustroju. To z kolei powoduje zwiększenie objętości płynu pozakomórkowego i tworzenie się obrzęków.

Objawy

• Zmiany psychiczne – chwiejność emocjonalna, wzmożona drażliwość, depresja, bezsenność;
• Bolesne obrzmienie gruczołów sutkowych;
• Bóle głowy, niekiedy migreny, nudności;
• Dolegliwości brzuszne – wzdęcia, uczucie pełności i ciężaru w miednicy mniejszej;
• Okresowe zwiększenie się masy ciała.

Leczenie

• Dieta – ograniczenie płynów i soli w drugiej fazie cyklu, podawanie witamin A, B, D, E;
• Psychoterapia – unikanie przepracowania fizycznego, psychicznego i umysłowego oraz konfliktowych sytuacji;
• Farmakoterapia – stosowanie leków moczopędnych, środków uspokajających;
• Leczenie sanatoryjne (zabiegi fizykoterapeutyczne).

Anna Kuźniar

Źródło:
Praca zbiorowa, Vademecum lekarza ogólnego, Warszawa, 1992.

• Zmiany w budowie i położeniu narządu rodnego (tyłozgięcie macicy, zbyt wąska szyjka macicy);
• Stany zapalne przydatków i przymacicza;
• Mięśniaki macicy, gruczolistość.

2.Przyczyny czynnościowe:

• Czynniki hormonalne (zaburzony stosunek między stężeniem estrogenów a stężeniem hormonów lutenizujących);
• Czynniki psychiczne;
• Niewłaściwe złuszczanie się błony śluzowej macicy.

Rozpoznanie

Jeśli bolesne miesiączki powtarzają się, należy zgłosić się do lekarza ginekologa, by wykluczyć anomalie anatomiczne układu rozrodczego lub zmiany chorobowe. Lekarz na podstawie wywiadu, badania oraz badań dodatkowych może postawić rozpoznanie.

Leczenie

Sposób leczenia powinien być zawsze ustalony indywidualnie w zależności od stopnia nasilenia dolegliwości bólowych i chorób współistniejących. Jeżeli występują przyczyny organiczne, stosuje się leczenie przyczynowe mające na celu wyleczenie choroby podstawowej (np. leczenie przeciwzapalne w zapaleniach narządu rodnego, rozwarcie kanału szyjki macicy w jego zwężeniu).

Inne metody stosuje się, gdy przyczyny mają charakter czynnościowy. Lekarze stosują różne grupy leków do leczenia bolesnego miesiączkowania: inhibitory syntezy prostaglandyn, leki uspokajające, leki hormonalne oraz blokery kanału wapniowego.

Poza tym zaleca się leki przeciwbólowe (Ibuprom, Ketonal, Paracetamol) i leki rozkurczowe jak drotaweryna (np. No-spa forte). Ulgę przynoszą także ciepłe okłady na podbrzusze (rozkurcz naczyń krwionośnych). Niewskazany jest natomiast kwas acetylosalicowy (np. Aspiryna), ponieważ może on zwiększyć krwawienie i przedłużyć czas jego trwania.

Stosować można również napary ziołowe z rumianku, liści malin lub mięty na 2-3 dni przed spodziewaną menstruacją (mają one łagodne działanie rozkurczowe). Ważna jest także odpowiednia dieta: unikanie potraw wzdymających, ostro przyprawionych, słonych i ciężkostrawnych, mocnej kawy i herbaty na rzecz naparów ziołowych lub wody mineralnej.

Anna Kuźniar

Źródła:
Praca zbiorowa, Vademecum lekarza ogólnego, Warszawa 1992.
www.zdrowie.flink.pl