ZdrowePorady.pl » nerwica

Nerwica wegetatywna

ania — Wed, 13 Jan 2010 17:26:57 +0000

Jest to choroba należąca do grupy zaburzeń psychicznych, w której na tle nerwowym występują zaburzenia funkcji narządów oraz układów organizmu. Dotyczą one najczęściej układu krążenia, pokarmowego, oddechowego i moczowo – płciowego, dlatego błędem jest określanie nerwicy wegetatywnej mianem narządowej, jakoby dotyczyła tylko jednego narządu.

Objawy:

• kołatanie serca,
• drżenie rąk,
• nudności,
• ciągłe czerwienienie się pod wpływem stresu,
• duszności,
• zawroty głowy,
• drętwienie palców lub nawet całych kończyn,
• pocenie się,
• napadowe stany osłabień / omdleń,
• objawy żołądkowo – jelitowe,
• ciągły lęk i niepokój, drażliwość.

Leczenie:
• psychoterapia,
• farmakoterapia.

Anna Pomianek

Źródło:

http://www.tipy.pl/artykul_2535,jak-leczyc-nerwice-wegetatywna.html

Nerwica natręctw (zespół obsesyjno-kompulsywny)

ania — Mon, 11 Jan 2010 11:04:52 +0000

Terminem tym określamy zaburzenie psychiczne z grupy zaburzeń lękowych charakteryzujące się występowaniem u chorego natrętnych (obsesyjnych) myśli oraz zachowań przymusowych (kompulsyjnych). Najczęstszym przykładem nerwicy natręctw jest obsesyjna obawa i konieczność mycia rąk. Natręctwa występują także w pewnych okresach dzieciństwa (np. przymus liczenia przedmiotów czy omijanie pękniętych płyt chodnikowych).

Objawy:

• obsesje – irracjonalne myśli, które pojawiają się w świadomości automatycznie i powodują u pacjenta cierpienie oraz chęć uwolnienia się od nich. Myśli najczęściej dotyczą przemocy, religii czy seksualności jak również dążenia do porządku (czystości) i symetrii (układaniu przedmiotów w symetryczny sposób). Innymi często pojawiającymi się myślami są te odnoszące się do zdrowia i obaw przez zakażaniem się jakąś chorobą.
• kompulsje – czynności które chory wykonuje w celu zapobiegnięcia jakiemuś wydarzeniu, które miało by się dokonać jeśli dana czynność nie zostanie wykonana.

Leczenie:

• leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki i benzodiazepiny,
• terapia psychologiczna lub autoterapia,
• w skrajnych przypadkach pomaga jedynie neurochirurgia.

Anna Pomianek

Źródło:
www. wikipedia.org

Nerwice

ania — Mon, 07 Sep 2009 13:23:12 +0000

Są to zaburzenia, cechujące się przykrymi dla człowieka objawami, nie akceptowanymi przez niego. W odróżnieniu od psychoz nie ma tu zaburzeń w poznaniu rzeczywistości. Nie ma tu również etiologii organicznej zaburzeń. W odróżnieniu od przejściowych reakcji na stres, zaburzenia w nerwicach trwają długo. Bardzo ważną rolę odgrywa tu lęk. Przejawiać się on może wprost lub prowadzić do tworzenia mechanizmów obronnych.

W zależności od objawu dominującego można wyróżnić następujące postacie nerwic:

• nerwica lękowa – cechuje się ostrymi napadami lęku i przewlekle utrzymującym się stanem niepokoju;
• nerwica fobii – cechuje się występowaniem nieracjonalnego leku wobec określonych przedmiotów, czego skutkiem jest pragnienie uniknięcia tych zjawisk;
• nerwica natręctw (obsesyjno-kompulsywna) – charakterystyczne są dla niej obsesje, natrętne myśli, wyobrażenia, fantazje, wątpliwości oraz kompulsje – powtarzane z poczuciem przymusu pewne działania, pozornie celowe, ale nie prowadzące do określonego końca;
• nerwica histeryczna – cechuje się zaburzeniami, w których pacjent wykazuje zmianę lub utratę funkcji somatycznej lub psychicznej;
• nerwica depresyjna – charakterystyczny jest tu przewlekły stan przygnębienia lub utraty zainteresowań;
• nerwica hipochondryczna – cechuje się nierealistyczna interpretacją zwykłych objawów fizycznych jako nienormalnych, nadmierne zajmowanie się swym stanem zdrowia;
• nerwica neurasteniczna – cechuje się poczuciem zmęczenia, wyczerpania, drażliwością, zaburzeniami snu i koncentracji uwagi;
• nerwica depersonalizacyjna – cechuje się szczególnym poczuciem dziwności, oddalenia, obcości samego siebie, wątpliwościami o do własnej identyczności, normalności.

W leczeniu chorych na nerwice uwzględnia się rodzaj objawów oraz stopień i nasilenie. Podstawą leczenia jest psychoterapia indywidualna lub grupowa, obejmująca nie tylko pacjenta ale także rodzinę. Środki farmakologiczne są niekiedy stosowane, ale tylko dla określonych celów i w określonym czasie.

Anna Pomianek

Źródło:
W. Bruhl, R. Brzozowski (Red. ), Vademecum lekarza ogólnego, Warszawa 1990.